احسان رضایی

یک توسعه دهنده، شاید هم نه.

دانشگاه یا موز!

(مطلب ثابت)

در ادامه مطلب " نقدی در مورد برخی اساتید "

اگر هم سن و سال من باشید، به احتمال زیاد پدر و مادر هاتون در مورد تجربه خوردن موز در دوران کودکی و اینکه هر کسی موز نمیخورد برای شما خاطراتی تعریف کردن. حقیقتش زمان اونها موز میوه گرون قیمتی بود و فقط خانواده هایی با سطح درآمد بالا موز میخوردن :)) در نتیجه این میوه رو بیشتر در میهمانی های اعیان و اشراف میشد دید.
اما با گذشت زمان و اینکه موز الان جزو میوه های ارزون حساب میشه باز در میمهانی های رسمی، عروسی ها و... وجود داره. به این دلیل که ارزش موز تغییر کرده اما طرز فکر مردم در موردش نه.
دانشگاه هم مثل موز میمونه! یه زمان قبولی دانشگاه بسیار سخت بود، توی این رقابت سنگین برای ادامه تحصیل افراد کم و شاخصی موفق میشدن از سد کنکور بگذرن. کسی که حتی مدرک کاردانی میگرفت جایگاه خاصی بین خانواده، اقوام و دوستانش پیدا میکرد، کار بهتری بهش میدادن چون مدرک معیار مهمی بود و... .

دانشگاه ها زیاد شدن...، آزاد، غیر انتفاعی، پیام نور و...، ظرفیت ها/صندلی ها افزایش پیدا کرد، قبولی در دانشگاه آسون شد و حتی شیوه ی پذیرش دانشگاه تغییر کرد مثل پذیرش بدون کنکور با ضمانت قبولی. بعضی ها رو که هیچ جایی راهشون نمیدادن شدن استاد! و بچه های مردمُ برای خانه نشینی تعلیم دادن.

ادامه...

چرا از framework استفاده میکنم؟

جدا از زبان برنامه نویسی تفکر عدم استفاده از فریمورک موضوعی هست نه چندان صحیح که گاهی ناخواسته توی بحثش با دیگران به تله میوفتم.
صاحبان این طرز فکر معتقد هستن استفاده از فریمورک باعث میشه توسعه دهنده زیر و بم زبان برنامه نویسی رو خوب یاد نگیره. موافق این هستم که برنامه نویس باید مباحث پایه و جزئیات رو بدونه اما نه اینکه از یک فریمورک استفاده نکنه بلکه جدای از اون به دنبال جزئیات بره. اگر از اوپن سورس استفاده میکنه چه بهتر! چون همون سورس فریمورک در این مورد بهش کمک خواهد کرد. از طرفی سرعت و سهولت انجام کار که فریمورک به توسعه دهنده میبخشه رو به بهای آشنایی با جزيیات یا زیر و بم نباید از دست داد!

یه پله بالاتر،‌ دلیل قانع کننده تری دارن. پرفورمنس! درست میگن. استفاده از فریمورک باعث کاهش پرفورمنس پروژه میشه اما افزایش پرفورمنس توسعه دهنده! یک فریمورک با داشتن جامعه ی بزرگی از استفاده کننده هاش و در نظر گرفتن نیاز های اونها توسعه داده میشه. ممکنه تمام امکانات موجودش به درد شما نخوره و براتون دست و پا گیر بشه. بیایید در درجه اول قبول کنیم به احتمال خیلی کم پرفورمنس به این میزان برای شما اهمیت خواهد داشت و در حد کاستوم کردن فریمورک نیاز شما رو مرتفع میکنه. در درجه دوم به این فکر کنید اگر قرار باشه خودتون از کتابخانه های مورد نیازی که جمع آوری کردین استفاده کنید در آخر یه چیزی مثل فریمورک دست و پا کردین منتها شخصی! سوال اینجاست آیا از نظر فنی اینقدر کامل و بی عیب و نقص هستین که در این کار اشتباه نکرده باشید؟ امنیت چطور؟ آیا امنیت رو به خوبی تضمین میکنید؟ و سوال اخر، آیا مطمئن هستید به پرفورمنسی که دنبالش بودین رسیدین و بهتر از پرفورمنس سایر فریمورک هاست؟!

کامنت فارسی! کاچی به از هیچی

اولین بار زمانی که داخل کدهام فارسی کامنت گذاشتم توبیخ شدم اما به کارم ادامه دادم، به مرور باقی همکارانم همین کارُ انجام دادن. حالا داخل سورس هامون کمتر متدی پیدا میشه که توضیحات نداشته باشه. معمولا زمانی که توانایی لازم برای خواندن و نوشتن زبان انگلیسی رو نداشته باشیم نوشتن توضیحات برامون سخت و غیر قابل تحمل میشه. این کار شاید غیر استاندارد باشه اما چند خط کامنت فارسی یا حتی ناقص از نبودنش بهتره. میگم غیر استاندارده چون اکثر Editor و IDE ها به دلیل عدم پشتیبانی کامل از فارسی باعث میشن نوشته ها رو به طور غیر نرمال مثلا برعکس ببینیم! وگرنه سورس های زیادی رو دیدم که داخلشون به زبان های مختلفی کامنت گذاشته شده بود(روسی، چینی و...). نتیجه گیری از عنوان پیداست، توصیه میشه مهارت خواندن و نوشتن زبان انگلیسیتون رو تقویت کنید :)

‏احساس تعلق خاطر به محل کار

روز اولی که اومدم شرکت داشتن نیرو جذب می‌کردن. بعد از مدتی دیدم خیلی هوام‌ُ دارن و همه جور امکاناتی برام فراهم می‌کنن. می‌گفتم اینا چقدر دلسوز کارمنداشون هستن. تا اینکه موضوع تعدیل نیرو داغ شد و عده‌ای رو اخراج کردن.

‏اما خوشبختانه من موندم. رئیس شرکت می‌گفت متاسفیم اما مجبوریم. اون موقع من فهمیدم چقدر کودکانه فکر می‌کردم. همیشه موضوع منفعت هست. تاسف اون هیچ ارزشی برای کسایی که اخراج شدن نداشت. اون از روز اول هم برای کسی دلسوزی نمی‌کرد. برای اون چیزی که مهمه بازدهی بیشتر نیروهاش بود و هست.

‏چیزی نگذشت برای یه بخش جدید نیروهای تازه جذب کردن. اون موقع یادگرفتم که انتظار نداشته باشم کسی برام دلسوزی کنه یا وجودم برای کسی با ارزش باشه و بی‌خودی عاشق محل کارم نباشم. این خزعبلات بی معنیه. اینجا تنها چیزی که مهمه ارزش آفرینی هست. این که چقدر به درد اهداف فعلی شرکت بخوری.

ادامه...

داستان اول شخص بودن یک توسعه دهنده

یه دوستی میگفت در همین لحظه که داری به موضوعی فکر میکنی به طور میانگین حدود 16 نفر دیگه هم مثل تو دارن هم زمان به این موضوع فکر میکنن!

به نظرم توی برنامه نویسی اول شخص بودن یعنی ادعا. اینکه بگیم اولین نفری بودیم که این کارُ انجام دادیم یا مثلا تنها کسی بودم که انجامش دادم و...

از اونجایی که خیلی از پروژه های موفق ما داخل کشور بومی سازی شده نمونه ی خارجی هستن که اونم بعضا به خاطر مسائلی مثل تحریم شرکت های خارجی و... تونستن پا بگیرن که البته اینجا کاری بهش نداریم میشه گفت که ما معمولا سوم شخصیم.

7 تصور غلط کارفرما در مورد پروژه های نرم افزاری

از اولین باری که برنامه نویسی رو تجربه کردم تا الان با افراد مختلفی همکاری داشتم، کارفرمایان ریز و درشتی که اغلب به هدفشون نرسیدن! بیشتر از اینکه ابزار ها و تکنولوژی های مورد استفاده توسعه دهنده رو بررسی کنید باید به دنبال کسی بگردین تا کارُ با موفقیت انجام بده. اما چرا خیلی از پروژه هایی که میبینم شکست میخوره؟ مقصر همیشه توسعه دهنده نیست. گاهی تصورات اشتباه کارفرما باعث میشه یک پروژه نرم افزاری هیچ وقت به پایان نرسه. مثلا:

1) پروژه دقیقا بر اساس زمان بندی که توسعه دهنده داده تموم میشه.

این موضوع که ما توسعه دهنده ها اغلب خوش قول نیستیم واقعیت داره، البته موضوعی نیست که با خنده ازش بگذریم و یا اینکه بهش افتخار کنیم. به هر حال هر دو طرف میبایست یک انحراف معیار برای زمان مشخص شده در نظر بگیرن. اگر بیشتر شد ممکنه دلیل منطقی داشته باشه، به هر حال در این شرایط باید کمی صبور و خوش اخلاق باشید.

ادامه...

تجربه سفر با قطار های بن ریل(راه آهن شرقی بنیاد) و فدک

در یک مسافرت حدودا 14 ساعته متاسفانه به دلیل هماهنگ نشدن زمان برگشت با ساعت قطار های فدک مجبور به رزرو بلیط بن ریل شدم. در بلیط قطارم نوع سالن، سروش و درجه 1 دیده میشد.

اما در قطار درجه 1 بن ریل برای دریافت آب معدنی دوم در یک مسافرت 14 ساعته هزینه پرداخت کردم!

سالن قطار قدیمی بود یا شاید به خاطر تجربه شیرین مسیر رفت که با فدک داشتم اینطور به نظر میرسید.

دستشویی خراب بود که به ناچار از دستشویی های سایر واگن ها استفاده میکردیم.

به علت نحوه ی قرار گرفتن صندلی ها در اتاق بن ریل جای کمتری نسبت به اتاق فدک داشتیم.

کنترل دمای هوا و سیستم صوتی تصویری در اختیار ما نبود یعنی امکان تنظیم دما و انتخاب فیلم و محلی برای اتصال هندزفری نداشت!

یک بار فیلم پخش شد که من اسپیکر و مانیتور اتاق رو خاموش کردم چون همه دوست نداشتند فیلم تماشا کنند.

دمای داخل اتاق به حدی سرد بود که مجبور به پوشیدن لباس های بیشتر شدیم و جالب تر اینکه وقتی موضوع رو به مهماندار اطلاع دادم گفتن که با پتو دریچه ی کولرُ ببندیم!!!

راهرو داخل واگن محل بازی و سر و صدای بچه ها شده بود و مهماندار هیچ تذکری بهشون نمیداد. خود من 4 بار بهشون تذکر دادم اما بی فایده بود.

شعار بن ریل روی وسایل اتاق به چشم میخورد. "سفر به سبک بن ریل" اول به این فکر میکردم چه مفهومی داره و چقدر بی معنیه! اما در آخرخیلی خوب متوجه شدم... .

با وجود اینکه فدک از همه نظر عالی و دوست داشتنی بود اما به احتمال زیاد اولین و آخرین تجربه های سفر من با قطار بودن چون با همون هزینه بلیط قطار میتونستم با هواپیما سفر کنم.

نقدی در مورد برخی اساتید

خیلی از دروسی که در دانشگاهها وجود دارن جزو مباحث پایه و قدیمی هستن. مفید خواهند بود به شرطی که بروز و با توجه به بازار کار تدریس بشن.

دونستن مباحث پایه خوبه اما حدی داره.

تفاوت موسسات آموزشی خصوصی با دانشگاه ها در همینه، اونا دارن افراد رو برای بازار کار آموزش میدن اما دانشگاه برای خانه نشینی...

مشکل اینجاست که اغلب اساتید "پاسخ" رو تدریس میکنن بدون اینکه از پرسش مربوط به اون پاسخ حرفی بزنن در نتیجه موضوع به دل دانشجو نمیشینه، اون رو بی فایده و غیر قابل استفاده در دنیای واقعی تصور میکنه.

مشکل اینجاست که تدریس به شغل بعضی ها تبدیل شده! استاد باید از دل بازار کار بیرون کشیده بشه و تدریس حرفه ی اون باشه نه شغلش.

و در انتها، با توجه به این موارد، گاهی ایمان میارم به این جمله:

 اونی که کارُ بلده انجامش میده و اونی که بلد نیست تدریسش میکنه...