Email: info@developit.ir
نمایش ۱ تا ۲۰ مورد از کل ۳۶ مورد.

تهیه snapshot و بازگردانی آن در elasticsearch

ایمیل یکی از دوستانم مبنی بر اینکه هنگام کار با elasticsearch تمام اطلاعاتشُ از دست داده و دنبال راه حلی برای بازگردانی اونها بود یادم انداخت که بارها این اتفاق برای خودمم افتاده.

حقیقتش روشی برای بازگردانی اطلاعات در صورتی که snapshot یا backup از elasticsearch نداریم بلد نیستم. من تا الان همیشه از elasticsearch در محیط های تست استفاده کردم و از دست دادن اطلاعاتم(که زیاد هم اتفاق افتاده چون همه چیز رو دستکاری میکنم) اهمیت چندانی نداشته.

ماژول snapshot در elasticsearch این امکان رو به شما میده تا از یک شاخص تکی یا تمام مجموعه کلاستر با استفاده از مخزن(repository)که میتونه فایل سیستم اشتراکی، S3 یا HDFS باشه snapshot تهیه کنید. snapshot گزینه ی خوبی برای تهیه نسخه پشتیبان هست چون خیلی سریع تهیه یا بازگردانی میشه اما به عنوان آرشیو یا ابزاری برای انتقال اطلاعات مناسب نیست چون:

- snapshot تهیه شده در نسخه 2 رو میتونید در نسخه 5 بازگردانی کنید.

- snapshot تهیه شده در نسخه 1 رو میتونید در نسخه 2 بازگردانی کنید.

- snapshot تهیه شده در نسخه 1 رو نمیتونید در نسخه 5 بازگردانی کنید.

برای اینکه snapshot نسخه 1 رو به 5 ببرید میتونید اول اون رو به 2 بازگردانی و بعدش با استفاده از reindex-from-remote اون رو برای 5 بازسازی کنید که خب با توجه به اینکه ممکنه دیتای شما زیاد باشه کار زمانبری هست.

بیشتر بخوانید

نصب و راه اندازی elasticsearch در docker

فقط یه نکته ی کوچیک برای این مورد وجود داره و سایر کارهایی که انجام میدیم با مطالعه مطالب قبلی که در مورد docker نوشتم قابل انجام هست.

اول وارد docker hub میشیم و elasticsearch رو جستجو میکنیم. مخزن اصلی elasticsearch به این آدرس هست و داخلش توضیحات کاملی نوشته شده.

elasticsearch رو دریافت میکنیم:

docker pull elasticsearch

همونطور که توضیح داده elasticsearch به طور پیشفرض هم برای http و هم برای transport از localhost استفاده میکنه و همچنین http.host اون روی 0.0.0.0 تنظیم شده.

نکته مهم اینجاست، زمانی که شما docker رو نصب میکنید خودش سه تا network connection میسازه. برای اینکه لیستشون رو ببینید از دستور زیر استفاده کنید:

$ docker network ls

NETWORK ID          NAME                DRIVER
7fca4eb8c647        bridge              bridge
9f904ee27bf5        none                null
cf03ee007fb4        host                host

به طور پیشفرض از docker0 استفاده میشه که از نوع bridge هستش:

$ ifconfig

docker0   Link encap:Ethernet  HWaddr 02:42:47:bc:3a:eb
          inet addr:172.17.0.1  Bcast:0.0.0.0  Mask:255.255.0.0
          inet6 addr: fe80::42:47ff:febc:3aeb/64 Scope:Link
          UP BROADCAST RUNNING MULTICAST  MTU:9001  Metric:1
          RX packets:17 errors:0 dropped:0 overruns:0 frame:0
          TX packets:8 errors:0 dropped:0 overruns:0 carrier:0
          collisions:0 txqueuelen:0
          RX bytes:1100 (1.1 KB)  TX bytes:648 (648.0 B)

فکر میکنم تا الان دیگه متوجه نکته شده باشید

بیشتر بخوانید

درس های yii2 شماره 12: 14 دلیل برای انتخاب yii framework

هشدار: اگر در حال استفاده از یک فریمورک هستی(هر فریمورکی) و خوشحالی، سرد نشو و اجازه نده مقاله من منحرفت کنه!

مقوله انتخاب فریمورک به خیلی مسائل بستگی داره مثلا بازار کار. یعنی ممکنه توی شهر شما از فلان فریمورک زیاد استفاده کرده باشن بر خلاف جاهای دیگه.

فراموش نشه هیچ فریمورکی بهترین نیست.

و همچنین یادمون بمونه فریمورک یک ابزاره که بهمون کمک میکنه تا کارها رو آسون تر، اصولی تر، کاربردی تر و بر اساس یک استاندارد از پیش تعریف شده انجام بدیم. پس اگر جایی قرار هست کار کنید و اسم یک فریمورک خاصی وسط میاد که تا حالا باهاش کار نکردین رعشه بر اندامتون نیوفته، شما قبلا تجربه کار با یک فریمورک رو داشتین(اگر ندارین به دستش بیارید) حالا به عنوان مثال قرار هست روی سطح دسترسی کاربران در فریمورک جدید کار کنید، میدونید در فریمورکی که تو خونه ازش استفاده میکنید و دوستش دارید برای این کار از rbac استفاده میکنه، خب کافیه rbac رو در فریمورک جدید گوگل کنید تا نحوه ای استفاده اش رو یاد بگیرید. به همین سادگی :)

من وارد مقوله اینکه چرا فلان شرکت فلان فریمورک رو انتخاب کرده یا اینکه انتخاب درستی داشته نمیشم. زمانی که وارد چنین محیط هایی میشید در مقابل کارهای انجام شده اونا جبهه نگیرید(کسی مجبورتون نکرده اونجا فعالیت کنید) و مهمتر از همه، متعصب نباشید.

 

بیشتر بخوانید

درس های yii2 شماره 12: رعایت اصول و سبک کدنویسی

سبک کدنویسی که در نسخه 2 فریمورک و extension های رسمی استفاده میشه دارای اصول، قواعد و قانون های خودش هست. پس اگر تصمیم دارید چیزی به هسته اضافه کنید باید این قواعد رو در نظر بگیرید حتی در غیر این صورت هم رعایت این موارد خالی از لطف نیست و توصیه میکنم این کارُ انجام بدین. در حالی که میتونید راحت باشید، شما مجبور به رعایت این سبک در application خودتون نیستید...

نگاه کلی

به طور کلی ما از سبک PSR-2 استفاده میکنیم و هر چیزی که در این سبک وجود داره اینجا هم هست.

- در فایل ها باید از برچسب های php?> و =?> استفاده شود.

- در پایان هر فایل باید یک خط جدید(newline) داشته باشید.

- encoding فایل برای کد های php باید UTF-8 without BOM باشد.

-  به جای tab از 4 فضای خالی(space) استفاده کنید.

- نام کلاس ها باید به صورت StudlyCaps تعریف شوند.

- ثابت های داخل کلاس تماما باید با حروف بزرگ و گاهی با جداکننده "_" تعریف شوند.

- نام متد ها و پراپرتی ها باید به صورت camelCase تعریف شوند.

- پراپرتی های خصوصی(private) باید با "_" شروع شوند.

- همیشه از elseif جای else if استفاده کنید.

 

بیشتر بخوانید

نقدی در مورد برخی اساتید

خیلی از دروسی که در دانشگاهها وجود دارن جزو مباحث پایه و قدیمی هستن. مفید خواهند بود به شرطی که بروز و با توجه به بازار کار تدریس بشن.

دونستن مباحث پایه خوبه اما حدی داره.

تفاوت موسسات آموزشی خصوصی با دانشگاه ها در همینه، اونا دارن افراد رو برای بازار کار آموزش میدن اما دانشگاه برای خانه نشینی...

مشکل اینجاست که اغلب اساتید "پاسخ" رو تدریس میکنن بدون اینکه از پرسش مربوط به اون پاسخ حرفی بزنن در نتیجه موضوع به دل دانشجو نمیشینه، اون رو بی فایده و غیر قابل استفاده در دنیای واقعی تصور میکنه.

مشکل اینجاست که تدریس به شغل بعضی ها تبدیل شده! استاد باید از دل بازار کار بیرون کشیده بشه و تدریس حرفه ی اون باشه نه شغلش.

و در انتها، با توجه به این موارد، گاهی ایمان میارم به این جمله:

 اونی که کارُ بلده انجامش میده و اونی که بلد نیست تدریسش میکنه...

وقتی پروژه رو تحویل میدی و کارفرما بازم تغییرات میخواد...

tag، pull و push کردن Docker image

در قسمت قبلی، image خودمون رو ساختیم که البته هنوز داخل لوکال هست و حالا بهتره به hub انتقالش بدیم و بیشتر با دستورات docker آشنا بشیم.

از docker images استفاده میکنیم تا ببینیم در حال حاظر چه image هایی رو داریم:

$ docker images
 REPOSITORY           TAG          IMAGE ID            CREATED             SIZE
 docker-whale         latest       7d9495d03763        38 minutes ago      273.7 MB
 <none>               <none>       5dac217f722c        45 minutes ago      273.7 MB
 docker/whalesay      latest       fb434121fc77        4 hours ago         247 MB
 hello-world          latest       91c95931e552        5 weeks ago         910 B

IMAGE ID اون docker-whale که ساختیم رو ببینید و توجه کنید REPOSITORY در حال حاضر نامش رو بدون namespace نشون میده. اگر قراره image رو به hub ببریم به namespace احتیاج داریم. در واقع namespace همون نام اکانت شما داخل docker hub هست. چیزی شبیه به YOUR_DOCKERHUB_NAME/docker-whale.

برای این کار و برچست زدن به یک image از docker tag استفاده میکنیم:

docker tag 7d9495d03763 <YOUR_DOCKERHUB_NAME>/docker-whale:latest

اگر دوباره خروجی docker images رو ببینید متوجه میشید که image ما برچسب خورده. البته دقت کنید YOUR_DOCKERHUB_NAME باید همون نام حساب کاربری شما داخل hub باشه.

docker images
 REPOSITORY                  TAG       IMAGE ID        CREATED          SIZE
 maryatdocker/docker-whale   latest    7d9495d03763    5 minutes ago    273.7 MB
 docker-whale                latest    7d9495d03763    2 hours ago      273.7 MB
 <none>                      <none>    5dac217f722c    5 hours ago      273.7 MB
 docker/whalesay             latest    fb434121fc77    5 hours ago      247 MB
 hello-world                 latest    91c95931e552    5 weeks ago      910 B

 

بیشتر بخوانید

image خود را داخل Docker بسازید

قراره image خودمون رو داخل docker بسازیم، به عنوان نمونه تصمیم دارم whalesay رو که قبلا باهاش کار کردیم بهبود بدم و جای اینکه هنگام run شدن متنی رو برای اون بفرستیم، یک جمله تصادفی انتخاب و به اصطلاح say کنه.

در مرحله ی اول نیاز به Dockerfile داریم. Dockerfile، یک فایل متنی هست و شامل دستوراتی میشه که کاربر میتونه داخل command line ازش استفاده کنه. از این فایل برای بالا آوردن image خودمون استفاده میکنیم.

یک directory میسازیم و واردش میشیم:

mkdir mydockerbuild
cd mydockerbuild

Dockerfile رو ایجاد میکنیم، خیلی ساده:

nano Dockerfile

حالا داخلش شروع به نوشتن میکنیم، اول باید FROM اضافه بشه

FROM docker/whalesay:latest

این دستور به داکر میگه image ما به عنوان پایه/base از کدوم image استفاده میکنه. باز هم تکرار میشه، داکر ابتدا بررسی میکنه آیا image مورد نظر ما (whalesay)، اونم اخرین نسخه اش! رو در لوکال خودمون داره یا نه، و اگر نداشت ابتدا اون رو از hub دانلود میکنه و بعدش میره سراغ باقی مسائل.

بیشتر بخوانید

دریافت Image و استفاده از آنها در Docker

شما میتونید داخل Docker Hub به دنبال image های مورد نظرتون بگردین.

به این منظور صفحه Docker Hub رو باز کنید و یادتون باشه که تحریم هستیم :/

Docker Hub شامل image هایی از اشخاص حقیقی مثل خود شما و یا image های رسمی از سازمان های مختلف مانند RedHat, IBM, Google و... است.

در قسمت جستجو به دنبال whalesay و بین نتایج docker/whalesay رو انتخاب کنید.

بیشتر بخوانید

بررسی مفاهیم Image و Container در Docker

پس از نصب داکر در مطلب قبلی ما دستور docker run hello-world رو اجرا کردیم. این دستور به سه بخش تقسیم میشه:

- docker: یک دستور سیستمی که امکان استفاده از برنامه docker رو فراهم میکنه.

- run: یک زیر دستور/subcommand برای ایجاد و اجرای container.

- hello-world: میگه کدوم image داخل container قرار بگیره(load شود).

در زمانی که شما این دستورُ اجرا میکنید Docker Engine:

- بررسی میکنه آیا image با عنوان hello-world رو داره یا نه.

- اگر نداشت اون رو از Docker Hub دریافت میکنه.

- image رو load و در container اجرا میکنه.

اگر از دید برنامه نویسی نگاه کنیم، image یک class و container نمونه ای از اون کلاس هست.

container شامل یک image، محیط اجرایی و مجموعه ای از دستورالعمل هاست. مفهوم container از کانتینر هایی که به منظور حمل کالا استفاده میشن گرفته شده که یک روش استاندارد برای حمل محصولات گاها به وسیله ی کشتی در سطح جهانی است.

نصب و راه اندازی Docker در لینوکس Ubuntu، سلام دنیا!

docker

برای نصب و راه اندازی Docker در Ubuntu نیاز به 64 بیتی یکی از نسخه های Yakkety 16.10، Xenial 16.04 - LTS یا Trusty 14.04 - LTS دارید.

در مرحله ی دوم بسته های پیشنهادی توصیه شده رو نصب میکنیم البته اگر اونها رو نداشته باشیم:

sudo apt-get update
sudo apt-get install curl
sudo apt-get install linux-image-extra-$(uname -r)
sudo apt-get install linux-image-extra-virtual

روش های متفاوتی برای نصب Docker وجود داره، بسته به نیازتون:

- بیشتر کاربران به دلیل سهولت نصب، راه اندازی و ارتقاء وظایف، repository ها رو راه اندازی و از این طریق نصب رو انجام میدن. Docker این روشُ توصیه میکنه.

- برخی از کاربران بسته های DEB رو دانلود میکنن سپس نصب، راه اندازی و ارتقاء وظایفُ کاملا دستی انجام میدن.

- عده ای هم نمیتونن از مخازن رسمی Docker استفاده کنند و باید به نسخه ای از Docker اتکا کنن که در سیستم عامل‌شان کار کنه، این نسخه ها ممکنه قدیمی و از تاریخ گذشته باشند.

بیشتر بخوانید

آشنایی با Docker Hub

Docker Hub یکی از سرویس های docker است که امکان اتصال به مخازن، ساخت و تست image، ذخیره سازی image و اتصال به Docker Cloud برای توسعه image ها داخل هاست شخصیتان را فراهم میکند.

Docker Hub یک منبع متمرکز برای جستجوی image ها، توزیع، مدیریت، همکاری تیمی و راه اندازی گردش کاری برای توسعه دهندگان را ایجاد کرده.

امکانات کلی Docker Hub به شرح زیر میباشد:

Image Repositories: یافتن image ها از انجمن یا کتابخانه های رسمی.

Automated Builds: ایجاد خودکار image های جدید زمانی که شما تغییری در منبع اعمال میکنید.

Webhooks: یک ابزار برای خودکار کردن Build ها. Webhooks امکان اعمال trigger بعد از push موفقیت آمیز داخل مخزن را فراهم میکند.

Organizations: ساختن گرو های کاری و مدیریت دسترسی ها برای مخازن.

docker-hub

به دو روش میتوانید در مخازن عمومی و image ها جستجو کنید. روش اول استفاده از قسمت جستجوی وبسایت Docker Hub و روش دوم استفاده از ابزار command line و دستور docker search است. به عنوان مثال اگر به دنبال image یکی از توزیع های لینوکس میگردین باید از چنین دستوری داخل command line استفاده کنید:

$ docker search ubuntu

هر دو روش لیستی از مخازن عمومی موجود در Docker Hub را به عنوان نتیجه نشان میدهد.

مخازن خصوصی در نتایج جستجوی شما نمایش داده نخواهند شد مگر اینکه دسترسی شما برای آن مخازن تعریف شده باشد.

Docker Hub شامل تعداد زیادی Official Repositories میباشد. این مخازن رسمی کاملا عمومی و تایید شده هستند که میتوانید از آنها برای ساخت service ها و application های خود استفاده کنید.

Docker Hub محلی برای ساخت و راه اندازی image هایتان فراهم کرده. شما میتوانید به دو روش مخازن خود را پیکره بندی کنید:

Repositories: امکان push کردن image ها از کامپیوتر شخصی خود داخل Docker Hub را فراهم میکند.

Automated Builds: کد منبع و trigger را بهم متصل میکند تا هنگام تغییرات، بازسازی image فراهم شود.

شما میتوانید مخازن عمومی بسازید تا تمام کاربران به آنها دسترسی داشته باشند یا مخازن خصوصی همراه با محدودیت دسترسی تعریف کنید.

و در انتها به علت تحریم استفاده از سرویس کمی دشوار است.

 

بررسی تفاوت Docker و VM

Docker یک بستر باز برای توسعه دهنگان است و امکان ایجاد، توسعه و اجرای application ها را بسیار آسان میکند. این موارد با استفاده از container ها فراهم میشود.

مجازی سازی در سطح سیستم عامل یک روش مجازی سازی سرور است که هسته سیستم عامل اجازه میدهد چندین نمونه ماشین مجازی مستقل از هم در آن به وجود بیایند که گاهی اوقات به این ماشین های مجازی container گفته میشود.

VM به طور گسترده در سرور های پردازش ابری مورد استفاده قرار میگیرد. VM برای استفاده ی موثر و امن application ها در محیطی پایدار، یک سیستم عامل کامل را load میکند.

میتوان گفت Docker Container پتاسیل بسیار بالاتری نسبت به Virtual Machine دارد. Docker Container هسته سیستم عامل و کتابخانه های application را به اشتراک میگذارد. در حالی که ماشین های مجازی VM از منابع اختصاص داده شده خود استفاده میکنند.

VM-Diagram

container سرباری کمتری نسبت به vm دارد و به طور کلی کارایی application ها در container برابر یا بهتر از اجرای آن در vm میباشد.

ممکن است عملیات ایجاد و راه اندازی vm چند دقیقه طول بکشد در حالی که برای container این عملیات کمتر از یک ثانیه انجام میشود. application در حال اجرا داخل یک container میتواند تا دو برابر سریعتر از نمونه خود داخل vm عمل کند.

Docker تحولی بزرگ برای توسعه دهنگان است، اجرای app ها روی Docker و deploy آن در توزیع های مختف لینوکس، Cloud یا محیط های تست در کمترین زمان ممکن اکنون فراهم شده.

VM انعطاف پذیری بالایی دارد در حالی که Docker نخست بر application ها، قابلیت حمل و وابستگی هایشان تمرکز کرده و همین موضوع باعث شده توسعه دهندگان سریعتر نتیجه ی کار خود را به مرحله ی production برسانند در نتیجه نمیتوان گفت Docker توسعه داده شده تا جایگزینی برای VM باشد.

 

درس های yii2 شماره 11: کنترل سطح دسترسی، Access Control

کنترل سطح دسترسی با احراز هویت framework ادغام شده تا اجازه یا محدود کردن دسترسی ها به امکانات و صفحات یک وبسایت را فراهم کند.

اگر تا کنون از access control استفاده نکرده اید، کد شما به همه اجازه دسترسی را خواهد داد حتی کاربرانی که login نشده اند!

با استفاده از access control در yii2 میتوان مطمئن شد کاربران قبل از دسترسی به امکانات یا صفحات وبسایت login کرده اند.

همچنین yii2 امکان مدیریت پیشرفته تر و پیچیده تری هم با عنوان RBAC ارائه میکند که بعدا بیشتر در مورد آن خواهم نوشت... . با استفاده از RBAC میتوان سلسله مراتب پیچیده ای از مجوز ها تعریف کرد مانند مجوز برای فعالیت هایی که ممکن است در application شما انجام شود.

به طور پیشفرض access control در yii2 دارای دو نقش(roles) میباشد. نقش مهمان یعنی کسی که هنوز login نکرده که با '?' نشان داده میشود و نقش احراز هویت شده یعنی کسی که در سایت login کرده و با '@' مشخص شده است.

با این دو نقش فقط میتوانیم دسترسی به صفحات یا action ها را محدود کنیم بر اساس اینکه کاربر login شده یا خیر و اگر login نبود میتوان آن را به صفحه ی ورود هدایت کرد.

بیشتر بخوانید

فشرده سازی درخواست ها در elasticsearch

به نظرم در هنگام کار با داده های حجیم موضوع فقط نحوه ی مدیریت اطلاعات داخل کلاستر نیست و این تنها حل کردن بخشی از مساله میتونه باشه.

ممکنه درخواست های زیادی هم سمت سرور ارسال بشه و چقدر خوبه این درخواست ها به نحوی فشرده و کوچکتر بشن تا انتقال اطلاعات سریعتر انجام بشه مخصوصا داخل elasticsearch که به صورت real time کار میکنه.

به این منظور مشغول پیاده سازی ماژول msgpack برای elasticsearch شدم اما زمانی که ازش استفاده کردم دو مشکل وجود داشت:

1) افت کارایی، نه به خاطر encode/decode کردن JSON. به این دلیل که اصل scripting در elasticsearch کاهش سرعت رو به همراه داره مخصوصا زمانی که کد شما قرار هست به ازای هر درخواست اجرا بشه.

2) منسوخ شدن برخی از روش های scripting در آینده، مخصوصا javascript! ظاهرا scripting در نسخه های بعدی دچار تغییرات زیادی خواهد شد در حدی که elastic.co پیشنهاد میکنه از painless scripting language استفاده کنیم.

و این در حالی بود که خود elasticsearch به طور پیشفرض درخواست ها رو فشرده میکرد و من ازش اطلاعی نداشتم...

اگر از http module استفاده میکنید، elasticsearch از فشرده سازی در صورتی که ممکن باشد با استفاده از Accept-Encoding پشتیبانی میکند. مقدار http.compression در بخش network settings به طور پیشفرض true است. سطح فشرده سازی درخواست ها در elasticsearch قابل تغییر است. سطوح فشرده سازی از 1(حداقل فشرده سازی) شروع شده و نهایتا تا 9(حداکثر فشرده سازی) قابل تغییر میباشد. در network settings فشرده سازی روی سطح 3 تنظیم شده با این وجود میتوانید مقدار آن را با استفاده از http.compression_level کم یا زیاد کنید.

JWT، مقدمه ای بر JSON Web Tokens

JSON Web Token چیست؟

JSON Web Token یا JWT یک استاندارد فشرده و جامع برای انتقال امن اطلاعات بین چند زبان یا محیط مانند JSON است.

JWT میتواند با استفاده از الگوریتم HMAC یا کلید های عمومی/خصوصی بوسیله ی RSA رمزنگاری شوند.

برخی از مفاهیم JWT به شرح زیر میباشد:

1) فشرده/Compact: از آنجایی که حجم اطلاعات کمتر میشود، JWT میتواند از طریق URL ارسال شود. به عنوان مثال ارسال اطلاعات با استفاده از پارامتر POST یا قرار دادن آنها داخل HTTP header.

کاهش حجم اطلاعات به معنی انتقال سریعتر نیز میباشد.

2) جامع/Self-contained: این بسته شامل تمام اطلاعات مورد نیاز در مورد کاربر و اجتناب از درخواست بیش از یک بار به پایگاه داده است.

چرا باید از JSON Web Tokens استفاده کنیم؟

1) احراز هویت: به طور معمول برای استفاده ازJWT  هنگام ورود کاربر به سیستم این کار انجام میشود. احراز هویت به کاربر اجازه ارسال درخواست، دسترسی به خدمات و منابع را میدهد. احراز هویت تنها یک ویژگی است که به طور گسترده در JWT استفاده میشود زیرا سربار کمی دارد و میتوان از آن به آسانی در حوزه های مختلف بهره برد.

2) تبادل اطلاعات: JWT یک روش بسیار خوب برای انتقال امن اطلاعات بین محیط های مختلف است زیرا به عنوان مثال با استفاده از کلیدهای عمومی و خصوصی رمزنگاری شده و دارای امضای دیجیتال میباشد در نتیجه شما میتوانید مطمئن باشید چه کسی اطلاعات را برای شما ارسال میکند. علاوه بر این میتوانید بررسی کنید محتوای ارسال شده دستکاری نشده باشد.

بیشتر بخوانید

MessagePack، فرمت تبادل اطلاعات(سریعتر و سبکتر)

MessagePack یک فرمت مبادله اطلاعات کارامد است که به شما اجازه تبادل اطلاعات بین چندین زبان را میدهد، دقیقا مانند JSON. در حالی که MessagePack سریعتر و سبکتر است. این دو مزیت با فشرده سازی اطلاعات توسط MessagePack فراهم شده.

اعداد صحیح کوچک به یک بایت encoded میشوند و رشته های کوتاه معمولی تنها نیازمند یک بایت اضافی علاوه بر رشته خود هستند.

MessagePack

msgpack 

MessagePack توسط بیش از 50 زبان برنامه نویسی پشتیبانی میشود و مزیت دیگر ان سهولت استفاده از کتابخانه های این فرمت است.

<?php
$data = array(0=>1,1=>2,2=>3);
$msg = msgpack_pack($data);
$data = msgpack_unpack($msg);

 

 

 

نوشتن کد غیر همزمان در PHP با استفاده از icicle

PHP به طور معمول از روش برنامه نویسی همزمان استفاده میکند، با این وجود میتواند برای ایجاد برنامه هایی با زمان اجرای طولانی هم مورد استفاده قرار گیرد. چنین برنامه هایی اغلب باید فورا تعداد بسیاری وظیفه/task را بدون مسدود شدن وظایف انجام دهند.

عملیات غیر همزمان اجازه میدهد تعداد زیادی وظیفه بدون مسدود شدن انجام شوند اما PHP بدون استفاده از کتابخانه های کمکی نمیتواند چنین کاری را انجام دهد.

Icicle یک کتابخانه PHP است برای تسهیل نوشتن کد غیر همزمان با استفاده از روش برنامه نویسی هم زمان.

نوشتن و خطایابی کد غیر همزمان به دلیل اینکه متکی به callback توابع هستیم و عموما نمیتوان مقادیر یا throw exceptions را بازگرداند مشکل است.

یکی از بسته های قابل استفاده در icicle، بسته HTTP است که به منظور راه اندازی یک HTTP/1.1 server و client غیر همزمان استفاده میشود.

مانند سایر component های icicle، این کتابخانه هم از coroutines ساخته شده توسط awaitables و generators برای پیاده سازی برنامه نویسی غیر همزمان استفاده میکند.

 

بیشتر بخوانید

درس های yii2 شماره 10: پیکره بندی nginx برای yii2 advanced

به منظور پیکره بندی nginx برای yii2 مراحل زیر را باید انجام دهید:

1) برای backend پیوند نمادین(symlink) ایجاد کنید.

cd /path/to/project/frontend/web
ln -s ../../backend/web backend

2) frontend/config/main.php نیاز به تغییر دارد.

....
    'components' => [
        ....
        'request'=>[
            'baseUrl'=>'',
        ],
        'urlManager'=>[
            'scriptUrl'=>'/index.php',
        ],
        ....
    ],
بیشتر بخوانید

درس های yii2 شماره 9: اضافه کردن application های بیشتر

در قالب advanced به طور پیشفرض frontend از backend جدا شده. با این وجود شاید برایتان کافی نباشد و مثلا نیاز به application دیگری با عنوان blog داشته باشید.

برای اضافه کردن application جدید مراحل زیر را انجام دهید:

1) از frontend کپی گرفته و نام آن را به blog تغییر دهید، این کار را برای environments/dev/frontend و environments/prod/frontend نیز انجام دهید(کپی و تغییر نام به blog).

2) در application جدیدی که ایجاد کردین تمام namespace های frontend را به blog تغییر دهید.

3) در common\config\bootstrap.php کد زیر را اضافه کنید:

Yii::setAlias('blog', dirname(dirname(__DIR__)) . '/blog');

4) در خط فرمان از دستور php init استفاده کنید و فقط توجه داشته باشید که اگر قبلا پروژه را init کرده اید نباید دوباره frontend و backend را initialize کنید(در هنگام init به شما اخطار داده میشود که میتوانید جلوی سوال پرسیده شده در خط فرمان no را تایپ کنید) 

عضویت در خبرنامه
جهت اطلاع از آخرین فعالیت های من لطفا در خبرنامه عضو شوید